Η «ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΡΕΠΟΥΣΗ – ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΩΝ, ΚΑΙ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ HENNING

Πόσο αντικειμενική μπορεί να είναι η «αποστειρωμένη» Ιστορία, και τι ζημιά μπορεί να κάνει στην παγκόσμια ειρήνη.

Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης

 

Η Ιστορία και η εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας μέσα σε αυτή, συνήθως έχει ένα καταλύτη που δεν είναι άλλος από την έννοια της «βίας». Οι μεγαλύτερες ιστορικές μεταβολές και τα περισσότερα ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες χαρακτηρίστηκαν από βία σε όλα τα επίπεδα.

 

 

Η διδασκαλία της Ιστορίας χωρίς το στοιχείο της βίας, τον καταλύτη δηλαδή των εξελίξεων, μπορεί να εξυπηρετεί συγκεκριμένες – όχι πάντα ύποπτες – πολιτικές σκοπιμότητες, όμως σε κάθε περίπτωση αυτό που τελικά θα διδάσκεται στις νεότερες γενιές δεν θα είναι Ιστορία, αλλά κάτι άλλο, τόσο «αποστειρωμένο», που θα καταλήγει να είναι και αντιεπιστημονικό.

 

 

Ο «προβοκατόρικος» τίτλος του άρθρου εξηγείται από το γεγονός ότι μετά την βουλευτή της ΔΗΜΑΡ, κυρία Μαρία Ρεπούση, και την ιστοριογραφική της προσέγγιση για τον «συνωστισμό» στη Σμύρνη τον Σεπτέμβρη του 1922, ήρθε η Pam Mazanec, μέλος των Ρεπουμπλικάνων στο Εκπαιδευτικό Συμβούλιο της Πολιτείας του Κολοράντο των ΗΠΑ, να δηλώσει ότι «ο τερματισμός του καθεστώτος της δουλείας στις ΗΠΑ έγινε με τρόπο εθελοντικό», κάνοντας όσους την άκουγαν να αναρωτιούνται αν ποτέ διδάχθηκε ότι στη χώρα έγινε ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος (1861-1865) που κατέληξε στην ήττα των Νοτίων και στην κατάργηση της δουλείας στη χώρα.

 

 

Η Mazanec έκανε την παραπάνω άστοχη δήλωση ως παράδειγμα στην υποστήριξη της άποψης του “American Exceptionalism”. (Εδώ δικαιώνεται περίτρανα και ο Μπόμπ Ντόλ, άλλοτε επιφανέστατο στέλεχος των Ρεπουμπλικάνων, που δήλωσε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί στο παρελθόν τη σημερινή ιδεολογική σύγχυση του κόμματός του).

 

 

Το γεγονός ότι στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα είχε αρχίσει να είναι αντιπαραγωγική η χρήση δούλων στις αγροτικές καλλιέργειες του Αμερικανικού Νότου, και ότι πολλοί γαιοκτήμονες προτιμούσαν να επενδύουν σε μηχανολογικό εξοπλισμό αντί για αγορά και συντήρηση δούλων, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει για την ιστορική αλήθεια ότι η κατάργηση της δουλείας έγινε «εθελοντικά».

 

 

Όπως αντίστοιχα, το γεγονός ότι οι Έλληνες της Σμύρνης του ’22 αδυνατούσαν να αντιληφθούν τις νέες συνθήκες, πιστεύοντας ότι μόλις αποχωρήσει ο Ελληνικός στρατός θα τα βρουν πάλι με τους «Οθωμανούς», με τίποτα δεν σημαίνει ότι δεν πιάστηκαν στον ύπνο από τους Τούρκους του Κεμάλ, ότι δεν σφαγιάστηκαν, δεν κάηκαν, δεν έγιναν οι βιαιοπραγίες που περιγράφονται και από τις ξένες πρεσβείες της εποχής στη μαρτυρική Σμύρνη.

 

 

Το να επιχειρούμε να «αποστειρώσουμε» την Ιστορία από το στοιχείο της βίας, θα έχει δραματικές επιπτώσεις τόσο στην αποτύπωση της επιστημονικής ιστορικής αλήθειας όσο και πρακτικά, στέλνοντας και άλλους καλόπιστους ουμανιστές στα μαχαίρια των Τσιχαντιστών για αποκεφαλισμό, όπως είναι και η πρόσφατη περίπτωση του τραγικού ταξιτζή από το Μάντσεστερ της Βρετανίας, Alan Henning, που πίστευε ότι δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο από την καλοπροαίρετη διάθεσή του να προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Συρία.

 

 

Πιθανότατα ο άτυχος Henning να συμφωνούσε με τις προσεγγίσεις της κυρίας Ρεπούση και της κυρίας Mazanec, ή με τον Πάστορα της γειτονιάς του που θα επέμενε ότι το κακό το πολεμάς με αγάπη – δεν ξέρω ωστόσο τι θα πει αυτή την Κυριακή στο ποίμνιό του μνημονεύοντας τον άτυχο Henning.

 

 

Στην Ιστορία και τις Διεθνείς Σχέσεις τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι αυτοί που ακολουθούν τα διδάγματα της πραγματικής ιστορίας και ονομάζονται «γεράκια», να αποδεικνύονται στην πράξη πολύ λιγότερο πολεμοχαρείς, αντίθετα από τις «περιστέρες» των μέσων «μαλακής ισχύος», που μπροστά στην αποτυχία των μεθόδων τους έχουν τελικά πολλές φορές αιματοκυλήσει τον πλανήτη.

 

 

Η διδασκαλία της Ιστορίας όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι, θα μεγαλώσει γενιές ανθρώπων ενήμερων για την αληθινή φύση των πραγμάτων, οπότε και θα τις προφυλάξει από άστοχες εκτιμήσεις των καταστάσεων που θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον.

 

 

Η γνώση της πραγματικής Ιστορίας, με την βία και τη σκληρότητά της, θα συμβάλλει τελικά και στην διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης, αφού ενήμεροι πολίτες και άρχοντες θα προνοούν για την ειρήνη πριν βρεθούν προ εκπλήξεων, διότι η ειρήνη τελικά επιβάλλεται και δεν είναι ποτέ η φυσική κατάσταση των πραγμάτων.

Advertisements

2 thoughts on “Η «ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΡΕΠΟΥΣΗ – ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΩΝ, ΚΑΙ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ HENNING

  1. ‘Αλλη μια εξαιρετικά εύστοχη παρέμβαση στις πρωτοβουλίες διαμόρφωσης Εθνικής Στρατηγικής για την Ελλάδα. Εθνικής Στρατηγικής Ανασυγκρότησης, που είναι αναγκαία μάλιστα ειδικά για τον πολύπαθο χώρο του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συστήματος όπου έννοιες όπως Έθνική Συνείδηση/Ταυτότητα, Πατρίδα, Ιστορία, Παράδοση, Ηρωϊσμός, Εχθρός, Σύμμαχος κλπ επί δεκαετίες ενοχοποιούνται και εξοβελίζονται ως παράσιτα εθνικισμού και μισαλλοδοξίας στην “αμερόληπτη”, αντικειμενική και “επιστημονική” καταγραφή ή διδασκαλία της Ιστορίας.

    Πρέπει όμως να επισημανθεί οτι, για τη συγκεκριμένη σχολή του Εθνομηδενισμού, δεν είναι μόνο το στοιχείο της εχθρικής προς την Ελλάδα “Βίας” που οφείλει να εξωρραϊσθεί κατά τη διδαχή της Ελληνικής Ιστορίας αλλά – ως αντίβαρο στις “μονόπλευρες” αφηγήσεις του παρελθόντος – πρέπει επιπλέον να προβληθεί η Βία των Ημετέρων. Αυτό ενθαρρύνεται ιδιαίτερα όταν βοηθάει στην “απομηθοποίηση” ηρωϊκών προτύπων π.χ. της Επανάστασης του ’21, όπως του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, με την (κατά Θάνο Βερέμη) “γενοκτονία” κατά των Τούρκων και Εβραίων στην Τριπολιτσά.

    Το ζήτημα είναι αν υπάρχει ασφαλές κριτήριο “ορθής” καταγραφής της Βίας που να καλύπτει τις ανάγκες τόσο της επιστημονικά τεκμηριωμένης ιστορικής αφήγησης όσο και της διάπλασης συνειδήσεων που μπορούν να ανταποκρίθούν στα κελεύσματα υπεράσπισης της Πατρίδος απέναντι σε Εχθρική Επιβουλή κάθε μορφής.

    Το ερώτημα δεν είναι ούτε “επιστημολογικό” ούτε “ιδεολογικό” όπως θέλουν να το εμφανίσουν οι θιασώτες της ιστορικής αμεροληψίας.

    Προς το παρόν, και τουλάχιστον μέχρι να επέλθει η επαπειλούμενη ριζική αναθεώρηση του “εθνικού χαρακτήρα” του Ελληνικού Συντάγματος, προτεραιότητα στην διδασκαλία της Ιστορίας, (όπως και της Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας) ΔΕΝ έπρεπε είναι η εξοικείωση των μαθητών “με τις μεθόδους και τα αποτελέσματα της αντικειμενικής επιστημονικής έρευνας επί των ιστορικών γεγονότων, πηγών και κειμένων” όπως θέλουν να την επιβάλουν η Ρεπούση και ο Λιάκος. Κάτι τέτοιο θά μπορούσε να είναι ο στόχος πανεπιστημιακών σπουδών σε αντίστοιχους επιστημονικούς κλάδους και ειδικότητες.

    Σύμφωνα λοιπόν με τις πρόνοιες της παραγράφου 2 του διαβόητου Άρθρου 16 του Συντάγματος, η προτεραιότητα πρέπει να δίδεται στην “ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και
    υπεύθυνους πολίτες”.

    Πολύ σωστά λοιπόν το άρθρο επισημαίνει τα τραγικά αποτελέσματα πολύχρονης εκπαίδευσης στη επιτηδευμένη αμάθεια, αφέλεια, απατρία και άγνοια της Ιστορίας. Είναι η εκπαίδευση που οδηγεί ανθρώπους-διαμάντια, με τις πιο αγνές προθέσεις, όπως ο αείμνηστος Αλαν Χέννιγκ, ομήρους στα χέρια αιμοσταγών σφαγέων και κανιβάλων, που τους ελευθερώνουν και αυτοί …επιστρέφουν στους απαγωγείς τους.

    Οι τελευταίοι όμως δεν έπεσαν από τον ουρανό. Τους είχαν κατασκευάσει οι ίδιοι ιεροκήρυκες της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, της Ανοιχτής Κοινωνίας και του Πολυπολιτισμού για να τους εμφανίσουν στις φιλάνθρωπες ΜΚΟ του Χέννινγκ ως “Αραβική Άνοιξη” δημοκρατικής αντίστασης σε “αιμοσταγείς δικτάτορες”.

  2. Εκπληκτική απάντηση του φίλου δημοσιογράφου Δημήτρη Γιαννόπουλου στο άρθρο μου. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο. Ως σκεπτόμενος πατριώτης λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ενα λίγο πιό “επιστημονικό” μου σχόλιο θα έλεγε ότι όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο στον Μουσουλμανικό κόσμο είναι η ιστορική φάση “εθνικής” ολοκλήρωσης των Μουσουλμάνων, κάτι που η Ευρώπη εξελικτικά το έζησε τα προηγούμενα 300 χρόνια. Η διαδικασία θα είναι μακρά και θα αγγίξει το σύνολο του παγκόσμιου συστήματος. Η περιοχή της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας για ακόμη μία φορά θα γίνει “μαύρη τρύπα” αποκόβοντας την Ευρώπη απο τις Ασιατικές αγορές και δίνοντας ώθηση στην αγορά του Ειρηνικού. Εκεί οι ΗΠΑ με την Κίνα θα συνεργάζονται αρμονικά, ενώ θα ανταγωνιστούν για μερίδια στις νέες αγορές της υποσαχάριας Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Ρωσία, Ευρώπη και Κεντρική Ασία θα περιπέσουν σε “γεω-πολιτικό χειμώνα”. Εχει ξαναγίνει άλλωστε στο παρελθόν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s